Preweza 1538

"...28 września 1538 roku właśnie tutaj, na wybrzeżu Epiru, stratedzy postanowili zaatakować, w tym samym miejscu, gdzie w 31 roku n.e. Oktawian August pokonał flotę Marka Antoniusza i Kleopatry: pod Akcjum. Ponieważ Doria się spóźniał, operacje rozpoczął patriarcha Akwilei, nakazując szturm na zamek w Prewezie. Zaalarmowany Barbarossa szybko przybył na miejsce z dwudziestoma dwoma statkami. Doria, który jakoś się nie spieszył, przyprowadził osiemdziesiąt jeden statków weneckich, trzydzieści sześć galer papieskich i pięćdziesiąt hiszpańskich. Nie przejawiał chęci rozpoczęcia bitwy, w końcu zgodził się, odbywszy naradę wojenną z papieskimi i weneckimi dowódcami, którzy otrzymali dokładne instrukcje od swoich rządów. Bitwa miała być rozstrzygająca, w rzeczywistości niewiele rozstrzygnęła.

Ze względu na przewagę liczebną przeciwnika flota turecka powinna była zostać unicestwiona, tymczasem odpłynęła z pola bitwy niemal nienaruszona. Osmańscy dowódcy wspaniale manewrowali; Barbarossa w środku, korsarze Turgut na prawym skrzydle, Salih Reis na lewym. Dwa statki weneckie wyleciały w powietrze, dwie jednostki hiszpańskie, jedna wenecka i jedna papieska zostały pojmane. Mimo wszystko straty po stronie chrześcijańskiej nie były duże i Doria mógł spokojnie dalej walczyć. Ale że zapadał wieczór, wolał schronić się na pełnym morzu. [...]

Dla świata chrześcijańskiego bitwa pod Prewezą była katastrofą. Niewątpliwie większą niż bitwa pod Lepanto trzydzieści trzy lata później dla Turków, którzy w niecały rok nadrobią poniesione straty. Chrześcijanie stracili przy tej okazji nie tylko prestiż. Gdy Wenecja opuściła Ligę Świętą, nie mogli już sami stawić czoła flocie tureckiej, którą wkrótce miały dodatkowo wzmocnić galery króla Francji. Serenissima wysunęła propozycję odrębnego pokoju, którą Franciszek I poparł. Sulejman zgodził się, wyraźnie dając do zrozumienia, że z jego strony to wielka łaskawość.

Fragment książki: Andre Clot "Sulejman Wspaniały" ROZDZIAŁ IV