Szigetvár 1566

"...Zrinski kazał obwiesić fortecę czerwonymi tkaninami, a środkowa wieża lśniła od metalowych płyt, umieszczonych tam, „by uhonorować tak wielkiego monarchę”. Wystrzał armatni z fortecy był sygnałem dla rozpoczęcia walki. Prawie natychmiast stare miasto ogarniają płomienie. Zrinski kazał je podpalić, by na zgliszczach poustawiać działa. Po jednym ataku następuje kolejny, po jednym bombardowaniu następne. Złożony chorobą Sulejman raz grozi, to znów stara się zmiękczyć Zrinskiego obietnicami. Minął prawie miesiąc: Turcy zdobyli już wszystkie bastiony zewnętrzne, tylko środkowa wieża wciąż jest w rękach oblężonych. Zrinski postanawia wówczas, że zginie jak bohater. Ze złotym łańcuchem na szyi, ze zdobioną diamentem czapką na głowie i „szablą swej młodości” w ręku staje na czele sześciuset ludzi, którzy mu pozostali, i rzuca się na wroga, po trzykroć wykrzykując „Jezus”. Zostaje zraniony i pojmany, po czym Turcy ustawiają go z głową przed wylotem lufy działa, by oderwać mu głowę – tak właśnie nieco wcześniej uśmiercił tureckiego agę.

Wkrótce potem cytadela wybuchła, grzebiąc pod zgliszczami trzy tysiące ludzi. Lecz Sulejman nie dowiedział się, że twierdza padła, ani też że jego wezyr Pertev Pasza zdobył Gyulę. Zmarł w nocy z 5 na 6 września w swoim namiocie. Obecni przy tym byli tylko jego lekarz i wielki wezyr Sokullu Mehmed Pasza..."

Fragment książki: Andre Clot "Sulejman Wspaniały" ROZDZIAŁ VII