Dubiecko

1358 Najstarsza znana wzmianka o miejscowości Dubiecko pochodzi z aktu aktu nadania dokonanego przez Kazimierza Wielkiego na rzecz niejakiego Jacka zwanego Słoneczko.

22 wrzesień 1389 22 września 1389 roku Władysław Jagiełło nadał Piotrowi Kmicie Dubiecko wraz z trzema innymi wsiami: Iskanią, Stopnicą i Ruszelczycami.

24 sierpień 1407 24 sierpnia 1407 roku Mikołaj Kmita (syn Piotra) uzyskał przywilej, dzięki któremu osadę Dubiecko można było przekształcić w miasto. Wraz z nadaniem praw miejskich nastąpiło przeniesienie Dubiecka z prawego brzegu Sanu na lewy. Pozostała na prawym brzegu kolonia nazwana została Ruskim Dubieckiem, a od końca XV wieku Ruską Wsią.

XVI wiek Na początku XVI wieku Dubiecko stało się własnością Stanisława Stadnickiego, dzięki staraniom którego miasto otrzymało przywilej organizowania jarmarku przyznany na dzień 14 września.

XVI wiek W połowie XVI wieku Stanisław Mateusz Stadnicki wzniósł w Dubiecku murowany zameczek na planie czworoboku z dziedzińcem pośrodku. Budowlę otaczały mury z czterema basztami i fosa.

1588 W 1588 roku Andrzej Stadnicki sprzedał Dubiecko kasztelanowi przemyskiemu Stanisławowi Krasickiemu.

3 luty 1735 3 lutego 1735 roku w Dubiecku urodził się poeta biskup warmiński Ignacy Krasicki.

1767 W 1767 roku Stanisław August Poniatowski nadał Dubiecku przywilej organizowania dwóch jarmarków w roku. Jeden na dzień 24 listopada, drugi na dzień 30 czerwca. Ten ostatni przetrwał do II wojny światowej.

XVIII wiek W drugiej połowie XVIII wieku z inicjatywy Antoniego Krasickiego (brata Ignacego) zamek w Dubiecku został rozbudowany do rozmiarów zbliżonych do obecnie istniejącej bryły. W tym czasie żona Antoniego, Róża z Charczewskich, założyła tu ogród angielski.

1778 W 1778 roku w parku przy zamku w Dubiecku powstała oranżeria.

Położenie zamku na mapie