Lubaczów

1214 Pierwsza wzmianka o Lubaczowie pochodzi z 1214 roku z latopisu halicko-wołyńskiego i obwieszcza, że na mocy traktatu spiskiego, zawartego pomiędzy Leszkiem Białym a królem węgierskim Andrzejem II, gród otrzymał wojewoda Pakosław Lasocic z rodu Awdańców.

1340-1360 W latach 1340-1360 powstał zamek w Lubaczowie, ufundowany przez Kazimierza III Wielkiego.

23 listopad 1376 Lubaczów otrzymał prawa miejskie. Dokument lokacyjny wystawił 23 listopada 1376 roku Władysław Opolczyk w Sanoku.

1377-1387 W latach 1377-1387 Lubaczów pozostawał w posiadaniu księcia litewskiego Jerzego Narymuntowicza.

1388 W 1388 roku Władysław Jagiełło przekazał Lubaczów Siemowitowi IV.

1462 W roku 1462, po śmierci Władysława II, Lubaczów wszedł w skład Królestwa Polskiego.

1523 W 1523 roku Zygmunt Stary potwierdził nadanie prawa magdeburskiego dla Lubaczowa i nadał prawo odbywania cotygodniowych targów oraz trzech dorocznych jarmarków.

1541 Na początku 1541 roku w Lubaczowie doszło do spotkania na szczycie. Złożyli tu wizytę Jan Tarnowski, marszałek Piotr Kmita i biskup Piotr Gamrat. Zjazd miał na celu wyciszenie emocji po niepomyślnym dla hetmana podjęciu decyzji o wyborze kandydata na etat biskupa krakowskiego.

II połowa XVIII wieku W drugiej połowie XVIII wieku w miejscu zniszczonego tatarskimi najazdami zamku w Lubaczowie wzniesiono dwór.

1911 W 1911 roku lubaczowski dwór został rozebrany.

Położenie zamku na mapie