Henryk I Ludolfing

Dynastia:Ludolfingów

Urodzony:pomiędzy 919 i 922 rokiem

Zmarł:1 listopada 955 roku

937 / 938 Na przełomie 937 i 938 roku Henryk Ludolfing dostał się do niewoli zbuntowanego frankońskiego księcia Eberharda. [więcej]

Lipiec 938 W lipcu 938 roku Otton I przystąpił do zdecydowanego tłumienia buntu Tankmara. Dzięki pełnej sukcesów kampanii Henryk Ludolfing został uwolniony z niewoli zbuntowanego księcia Frankonii Eberharda. [więcej]

939 Na początku 939 roku Henryk Ludolfing dopuścił się dużej prowokacji, organizując w Saalfeld w Turyngii wielką ucztę, na której naśladował władcę. To wzbudziło iskrę do powstania przeciwko Ottonowi I. [więcej]

939 W 939 roku Henryk Ludolfing, wspomagany oddziałami księcia Lotaryngii, Gizelberta, został pokonany w bitwie pod Birten. [więcej]

939 Po klęsce pod Birten Henryk Ludolfing udał się do Saksonii, a tu okazało się, że większość jego grodów znalazła się w rękach Ottona I. [więcej]

939 Z Saksonii Henryk Ludolfing udał się do Lotaryngii. Upływający czas ujawnił, że wcale nie przeszła mu ochota do dalszej walki. W swą intrygę wciągnął także francuskiego króla Ludwika IV. [więcej]

Październik 939 W październiku 939 roku Henryk Ludolfing, wspólnie z frankońskim Eberhardem i lotaryńskim Gizelbertem, stoczył przegraną bitwę w okolicach Andernach. O kontynuowaniu buntu nie mogło być mowy. Aby nie musieć podporządkować się bratu, uciekł na dwór francuskiego króla Ludwika IV. [więcej]

940 Henryk, przebywając we Francji, miał z pewnością o czym myśleć. Sojuszników było pewnie jak na lekarstwo. Ojczyzna daleko. A tu brat wyciąga rękę na zgodę. W 940 roku zdecydował się powrócić za cenę ukorzenia się na boso przed Ottonem I. W zamian otrzymał posiadłości w Lotaryngii. [więcej]

Wielkanoc 941 W 941 roku w Kwedlinburgu podczas obchodów wielkanocnego święta Henryk Ludolfing próbował zabić Ottona I. Po nieudanym zamachu Henryk Ludolfing osadzony został w areszcie w Ingelheimie. [więcej]

Boże Narodzenie 941 W 941 roku w czasie Bożego Narodzenia obchodzonego we Frankfurcie nad Menem Henryk Ludolfing ukorzył się przed królem i znowu uzyskał przebaczenie. [więcej]

947 W 947 roku, po śmierci księcia Bertolda Bawarskiego, Henryk Ludolfing został księciem Bawarii. [więcej]

948 W 948 roku Henryk I Ludolfing zorganizował zbrojną wyprawę na terytorium węgierskie. Łupieska ekspedycja znalazła swój finał pod grodem Kószeg w potyczce z Madziarami, którą Henryk I zaliczył do wygranych. [więcej]

949 W 949 roku na fali udanej wyprawy z poprzedniego lata Henryk I Ludolfing ponownie wyprawił się na Madziarów. Tym razem spotkał się większym oporem ze strony Węgrów. Po bitwie stoczonej pod grodem Lóvó władca Bawarii zdecydował się na odwrót. [więcej]

950 W 950 roku Henryk I Ludolfing dwukrotnie wyprawiał się na węgierskie terytorium. Ekspedycje te miały charakter prewencyjny i miały na celu związanie madziarskich sił w Kotlinie Panońskiej i uniemożliwienie Węgrom wsparcie króla Berengara II w północnej Italii. [więcej]

951 W 951 roku Henryk czynił kolejne starania, mające na celu zajęcie węgierskich wojsk, aby umożliwić skuteczną interwencję Ottona I w Północnej Italii. [więcej]

Jesień 951 Jesienią 951 roku Henryk Bawarski wyruszył w ślad za Ottonem I do Północnej Italii. Tam uwolnił Adelajdę, wdowę po zmarłym królu Lombardii Lotarze, i bezpiecznie dostarczył ją bratu. [więcej]

Jesień 951 Za swe nieprzecenione zasługi Henryk Bawarski został nagrodzony przez Ottona I. Dzięki nadaniu władcy wszedł w posiadanie terenów w północno-wschodniej Italii. Ten gest króla Niemiec nie spodobał się jego synowi Ludolfowi Szwabskiemu. [więcej]

Wielkanoc 952 Wielkanoc 952 roku Henryk Ludolfing spędził w Magdeburgu. [więcej]

Sierpień 952 Na początku sierpnia 952 Henryk wziął udział w wiecu w Augsburgu. Tu otrzymał we władanie Marchie Werony i Akwilei. [więcej]

953-955 W latach 953-955 Henryk wspierał Ottona I w działaniach zbrojnych, mających na celu stłumienie Buntu Ludolfa.