Otton IV Welf

Dynastia:Welfów

Rodzice:Henryk Lew i
Matylda Plantagenet

Urodzony:1175 lub 1176 roku w Brunszwiku

Zmarł:18 maja 1218 w Hartzburgu

Dzieciństwo Otton IV Welf najmłodsze lata spędził w towarzystwie swego dziadka Henryka II Plantageneta.

1195-1198 W latach 1195-1197 Otton IV Welf przebywał we Francji. Wspierał tam swego wuja Ryszarda I Lwie Serce w walkach przeciwko królowi Francji Filipowi II Augustowi. Otton IV za zasługi został mianowany hrabią Poitou.

Lipiec 1198 Na początku 1198 roku Otton IV Welf, wsparty pieniędzmi Ryszarda I Lwie Serce, wyruszył do Niemiec po władzę. Po krótkim pobycie w Liège udał się do Kolonii, by na początku lipca 1198 roku zbrojnie zdobyć Akwizgran. [więcej]

9 czerwiec 1198 9 czerwca 1198 roku będący w opozycji do Staufów obóz welficki wybrał Ottona IV Welfa na króla rzymskiego. [więcej]

9 lipiec 1198 9 lipca 1198 roku w Akwizgranie Otton IV Welf został koronowany na antykróla Niemiec. [więcej]

1199 Koronacja Ottona IV doprowadziła do wojny domowej w Niemczech. Przez cały 1199 rok Otton walczył z siłami Filipa Szwabskiego.

1200 W związku z tym, że działania zbrojne nie przyniosły rozstrzygnięcia w sporze pomiędzy władcami, oba obozy w 1200 roku zwróciły się do Innocentego III z prośbą o arbitraż. [więcej]

1 marzec 1201 1 marca 1201 roku Innocenty III uznał oficjalnie Ottona IV Welfa za króla niemieckiego. [więcej]

8 czerwiec 1201 8 czerwca 1201 roku w Neuss Otton IV złożył papieżowi Innocentemu III przysięgę, w której między innymi zobowiązał się do przywrócenia dawnego stanu posiadania Kościoła Rzymskiego w środkowej Italii. [więcej]

Styczeń 1204 W ciągu dwóch lat Otton IV, dzięki usilnej pomocy Innocentego III, zdobył poparcie władz kościelnych i świeckich w Rzeszy. Na początku 1204 roku wydawało się, że jego triumf jest nieunikniony, a przed nim widać tylko świetlaną przyszłość. [więcej]

Wiosna 1204 Wiosną roku 1204 przymierze z Ottonem IV zerwał jego brat Henryk V palatyn reński. Z biegiem czasu koalicję z Welfem zaczęli opuszczać inni sprzymierzeńcy. [więcej]

27 lipiec 1206 27 lipca 1206 roku Otton IV Welf został pokonany w bitwie pod Wassenbergiem. [więcej]

Wrzesień 1207 We wrześniu 1207 roku ogłoszono zawieszenie broni. Otton IV Welf zmuszony został do abdykacji. W zamian za zrzeczenie się praw do tronu obiecano mu księstwo Szwabii. [więcej]

22 marzec 1208 22 marca 1208 roku, aby zdobyć poparcie papieża, Otton IV Welf złożył mu oficjalną przysięgę, w której obiecał Innocentemu III wszystko, czego ten pragnął. [więcej]

11 listopad 1208 11 listopada 1208 roku, po śmierci Filipa Szwabskiego, Otton IV Welf ponownie został we Frankfurcie wybrany królem Niemiec. Wcześniej zaręczył się z Beatrycze Hohenstauf, córką Filipa Szwabskiego. [więcej]

Styczeń 1209 W styczniu 1209 roku Otton IV mianował patriarchę Wolfgera z Akwilei legatem królewskim we Włoszech. Następnie powierzył mu zadanie przywrócenia w tym kraju dawnych praw Rzeszy, z których sam zrezygnował na rzecz papieża.

Maj 1209 Na początku maja 1209 roku w Altenburgu Otton IV Welf przyjął posłów Henryka Brodatego, którzy przybyli ze skargą na margrabiego Dolnych Łużyc - Konrada, który zbrojnie odebrał Władysławowi Laskonogiemu Ziemię Lubuską. [więcej]

Zielone Świątki 1209 W niedzielę po Zielonych Świątkach 1209 roku Otton IV Welf wyprawił zaręczyny z jedenastoletnią Beatrycze, córką Filipa Szwabskiego. Naród niemiecki przyjął to wydarzenie z ulgą, ponieważ mógł być to pierwszy krok w kierunku pogodzenia się zwaśnionych rodów Welfów i Staufów.

Sierpień 1209 W sierpniu 1209 roku Otton IV Welf opuścił Augsburg i wyruszył do Italii po cesarską koronę. [więcej]

Wrzesień 1209 We wrześniu 1209 roku Otton IV Welf spotkał się w Viterbo z Innocentym III. [więcej]

4 październik 1209 4 października 1209 roku, w zamian za obietnicę respektowania praw i posiadłości Kościoła, Otton IV w Rzymie otrzymał cesarską koronę z rąk papieża Innocentego III. Biskup Kościoła starał się w ten sposób zabezpieczyć zdobycze papiestwa w środkowych i południowych Włoszech. [więcej]

Październik 1209 Niedługo po cesarskiej koronacji Otton IV wyruszył w kierunku Sieny, potem udał się przez San Miniato i Lukkę do Pizy, po czym znienacka zawrócił i pomaszerował ku kontynentalnej części Królestwa Sycylii. [więcej]

18 listopad 1210 W listopadzie 1210 roku, wbrew przysiędze złożonej papieżowi, Otton IV zaatakował południową Italię, która wówczas należała do króla Sycylii Fryderyka II. Na początek pokonał papieskie oddziały w rejonie Aversy. Niedługo potem (18 listopada) dosięgła go klątwa Innocentego III. [więcej]

Listopad 1211 Po rocznej kampanii, której szlak wyznaczały miasta Neapol, Salerno, Bari i Tarent, późną jesienią 1211 roku Otton IV dotarł do południowego krańca Kalabrii. Tutaj czekał na flotę z Pizy, przy pomocy której mógłby dokonać inwazji na Sycylię. Tu również dotarła do niego wiadomość, że we wrześniu tego roku na Sejmie Rzeszy w Norymberdze obrano Fryderyka II cesarzem. Tego samego Fryderyka II, który cały w strachu przebywał na nieopodal położonej Sycylii i czekał na rozwój wydarzeń. Wtedy Otton IV podjął zaskakującą decyzję. Zamiast poczekać na flotę inwazyjną, zaatakować wyspę i pojmać młodzieńca, wiarołomny cesarz zarządził odwrót i podążył w kierunku Alp. [więcej]

Niedziela Palmowa 1212 W Niedzielę Palmową 1212 roku we Frankfurcie Otton IV spotkał się ze swoimi wiernymi stronnikami. Z powodu ciążącej na nim ekskomuniki nie stawił się żaden z niemieckich przedstawicieli Kościoła.

Sierpień 1212 W sierpniu 1210 roku Otton IV zbrojnie zajął Toskanię. [więcej]

22 lipiec 1212 22 lipca 1212 roku w Nordhausen Otton IV pojął za żonę Beatrycze, córkę nieżyjącego już Filipa Szwabskiego. Niestety młodziutka żona już po trzech tygodniach zmarła.

Sierpień 1212 W sierpniu 1212 roku do Ottona IV dotarła wieść, że pomimo mediolańskich zasadzek Fryderykowi II udało się przejść Alpy. Niemiecki monarcha wyruszył w kierunku Konstancji na spotkanie z młodym rywalem. Zatrzymawszy się pod Überlingen, prowadził rozmowy z biskupem Konstancji Konradem, domagając się, by otworzył przed nim bramy i wpuścił do miasta. [więcej]

Wrzesień 1212 Bramy Konstancji zostały otwarte, ale nie dla Ottona IV. Za murami miasta otrzymał schronienie Fryderyk II, który w miarę upływu czasu zdobywał coraz większe poparcie. Welf zmuszony został wycofać się do Breisach, skąd przepędził go lud, rozgniewany krzywdami, jakie wyrządziły mu oddziały Ottona. Doszło do tego, że w sposób bynajmniej niecesarski musiał umykać przez boczną furtkę tamtejszego zamku.

28 styczeń 1213 28 stycznia 1213 roku król Anglii Jan I wysłał do Ottona IV list, w którym obiecał wysłać mu 9000 marek. [więcej]

Wiosna 1213 Do wiosny 1213 roku Otton IV przebywał nad dolnym Renem, rezydując w Akwizgranie i Kolonii.

Wiosna-lato 1213 Wiosną 1213 roku Otton IV udał się do Saksonii. W okolicach Brunszwiku zebrał wojsko i do października pustoszył ziemie, należące do arcybiskupa Magdeburga Albrechta. [więcej]

Październik 1213 Kiedy w październiku 1213 roku Otton IV powrócił do Brunszwiku, został zaatakowany przez Fryderyka II. [więcej]

23 marzec 1214 23 marca 1214 roku w Akwizgranie rozpoczęła się koncentracja wojsk Ottona IV przeznaczonych do ataku na Francję. [więcej]

Lipiec 1214 Pod koniec 1213 roku Otton IV sprzymierzył się z królem Anglii Janem I przeciwko królowi Francji Filipowi II, który z kolei był sojusznikiem Fryderyka II. Respektując postanowienia układu, na początku lipca 1214 roku Otton IV opuścił Akwizgran i wyruszył na zachód. 12 lipca dotarł do Nivelle, a 21 lipca odebrał pieniądze na żołd, które dotarły tu z Anglii.

23 lipiec 1214 23 lipca 1214 roku armia Ottona IV przyłączyła się do wojsk hrabiego Flandrii Ferranda Portugalskiego oraz jego towarzyszy pod Valenciennes, około 50 kilometrów na południowy wschód od Lille. [więcej]

26 lipiec 1214 26 lipca 1214 roku Otton IV z hrabią Flandrii Ferrandem Portugalskim i hrabią Boulogne Reginaldem z Dammartin przebywali w Mortagne, u spływu rzek Scarpe i Skaldy.

27 lipiec 1214 27 lipca 1214 roku Otton IV poniósł klęskę w bitwie pod Bouvines. W konsekwencji tego wykluczył się z dalszej politycznej gry. [więcej]

Wielkanoc 1215 Do Wielkanocy 1215 roku Otton IV przebywał w okolicach Akwizgranu. Kiedy wojska Fryderyka II zaczęły się zbliżać, opuścił rezydencję i udał się do Brunszwiku, gdzie popadł w depresję i dopełnił swego istnienia w obrębie rodowych włości brunszwickich. [więcej]

Otton IV Welf(1208-1218)

Otton IV Welf
(1208-1218)