Lębork

1309-1311 W latach 1309-1311 tereny, na których leży Lębork, nabyli Krzyżacy.

1 stycznia 1341 1 stycznia 1341 roku Lębork otrzymał prawa miejskie na prawie chełmińskim. Jego pierwotna nazwa brzmiała Łebno.

1341 Zamek w Lęborku zbudowali Krzyżacy po roku 1341.

1379 W 1379 roku w Lęborku podpisano układ graniczny między Zakonem Krzyżackim a księciem słupskim Warcisławem VII.

10 lipca 1386 10 lipca 1386 roku w Lęborku wielki mistrz Konrad Zöllner von Rotenstein zawarł z książętami pomorskimi Warcisławem VII i Bogusławem VIII (synami Bogusława V) sojusz skierowany przeciwko Władysławowi Jagielle.

1409 W 1409 roku na zamku w Lęborku przebywał wielki mistrz Zakonu Krzyżackiego Ulrich von Jungingen.

1410 W 1410 roku, po bitwie pod Grunwaldem, zamek w Lęborku zajęły wojska polskie.

1411 W 1411 roku na mocy postanowień pokoju toruńskiego Lębork znów przypadł Krzyżakom.

1440 W 1440 roku Lębork przystąpił do antykrzyżackiego Związku Pruskiego.

1455 W 1455 roku Lębork otrzymał w lenno książę pomorski Eryk II.

3 listopada 1459 3 listopada 1459 roku podczas działań wojny trzynastoletniej załoga Chojnic próbowała zdobyć Lębork (korzystając ze zdrady rady miejskiej). Próbę udaremnili przybyli z Gdańska zaciężni.

18 września 1460 18 września 1460 roku w trakcie wojny trzynastoletniej dowódca krzyżacki Raweneck obległ Lębork i zagroził Erykowi II zniszczeniem Księstwa Słupskiego, jeśli nie przekaże miasta Zakonowi.

10 października 1460 10 października 1460 roku zagrożony krzyżacką agresją Eryk II przekazał krzyżakom Lębork (wraz z Łebą) oraz Bytów.

1637 W 1637 roku, po bezpotomnej śmierci księcia pomorskiego Bogusława XIV, król Polski Władysław IV Waza włączył Lębork do województwa pomorskiego.

1657 W 1657 roku, na mocy traktatów welawsko-bydgoskich, Lębork stał się częścią Brandenburgii i nazywany był Lauenburg in Pommern.

Położenie zamku na mapie