ozdoba

WOJNA BUŁGARSKO-BIZANTYJSKA
1001-1004

ozdoba
894-896 Wojna bułgarsko-bizantyjska
917-924 Wojna bułgarsko-bizantyjska
953-955 Bunt Ludolfa w Niemczech
955 Najazd Węgrów na Bawarię
1001-1004 Wojna bułgarsko-bizantyjska
1009–1012 Najazd armii Thorkella na Anglię
1015-1018 Wojna bułgarsko-bizantyjska
1078 - 1080 Wojna cesarza Henryka IV z Saksonią
1081-1085 Wojna bizantyjsko-normańska
1096-1099 I wyprawa krzyżowa
1109 Wojna polsko-niemiecka
1145-1149 II wyprawa krzyżowa
1189-1192 III wyprawa krzyżowa
1202-1204 IV wyprawa krzyżowa
1217-1221 V wyprawa krzyżowa
1221-1223 Dżebe i Subedej w zachodniej Azji
1235-1242 Najazd Batu i Sübedeja na Europę
1248–1254 VI wyprawa krzyżowa
1253 Kampania Opawska
1259-1260 Najazd Burundaja na Polskę
1270 VII wyprawa krzyżowa
1283-1309 Wojna krzyżacko-litewska
1302-1305 Wojna francusko-flamandzka
1308-1309 Zabór Pomorza Gdańskiego przez Krzyżaków
1311-1325 Wojna krzyżacko-litewska
1327-1332 Wojna polsko-krzyżacka o Pomorze Gdańskie i ziemię chełmińską
1337–1453 Wojna stuletnia
1381–1384 Pierwsza wojna Jagiełły z Witoldem
1382-1385 Wojna Grzymalitów z Nałęczami
1390-1392 Druga wojna Jagiełły z Witoldem
1391 Pierwsza wojna Władysława Jagiełły z Władysławem Opolczykiem
1393-1394 Druga wojna Władysława Jagiełły z Władysławem Opolczykiem
1396 Trzecia wojna Władysława Jagiełły z Władysławem Opolczykiem
1406–1408 Wojna o Psków
1409–1411 Wojna Polski i Litwy z Zakonem Krzyżackim
1414 Wojna głodowa
1419–1436 Wojny husyckie
1422 Wojna golubska
1431–1435 Wojna polsko-krzyżacka

W latach 995-999 cesarz Bazyli II zaangażowany był na południu kraju w kampanię przeciwko Fatymidom.

W tym czasie bułgarski władca Samuel Komitopul znacznie poszerzył obszar swego państwa kosztem terytoriów bizantyjskich.

Ta zuchwałość Bułgarów spowodowała działania odwetowe, które w konsekwencji doprowadziły do długotrwałej wojny.

Na przełomie 999 i 1000 roku bułgarską granicę przekroczyły bizantyjskie oddziały pod dowództwem Theodorokana i Nicefora Ksifiasa. Po udanej kampanii zdobyły Presław i Pliskę. Przyjazną Samuelowi Chorwację najechała wenecka flota z Piotrem Orseolo na czele, która zajęła Trogir, wyspy Rab i Krk oraz bogaty Split. Był to wstęp do wielkiej bizantyjskiej ofensywy, skierowanej przeciwko olbrzymiemu państwu bułgarskiemu.
Wiosną 1001 roku, po zakończeniu działań wojennych na wschodzie, sam cesarz Bazyli II rozpoczął w Macedonii nową kampanię przeciwko Samuelowi Komitopulowi.
Na początek zdobył Beroię, którą poddał jej dowódca Dobromir, spowinowacony z Samuelem przez małżeństwo z jego bratanicą. Bułgarski dowódca za swój postępek został nagrodzony przez cesarza godnością anthypatosa.
Następnym celem imperatora była leżąca nad jeziorem Dojran twierdza Kolindros, broniona przez Dimitara Tichona. Opór obrońców i nieudane próby przeciągnięcia dowódcy na bizantyjską stronę zmusiły cesarza do rezygnacji z oblężenia.

"...Po niepowodzeniu pod Kolindros Bazyli II wyruszył na broniącą dostępu do centrum zachodniej Bułgarii twierdzę Servię, której dowódcą był Nikola Bułgar (Nikolitzsa). Mimo prób przekupstwa ze strony bizantyjskiej, Bułgar nie zgodził się oddać twierdzy. Została ona zdobyta po krwawym szturmie w połowie 1001 roku. Nikola został wzięty do niewoli i zabrany przez cesarza do Konstantynopola, dokąd Bazyli wycofał się z powodu nadchodzącej zimy. Tam bułgarski arystokrata uzyskał zaszczytny tytuł patrikiosa..."


Fragment książki: Ł. Migniewicz "KLEIDION 1014" s. 152

"...W początkach roku 1002 Bazyli II ruszył do Tesalii, której znaczne połacie od kilku lat okupował Samuel. Bardzo szybko zdobył te twierdze, które jeszcze znajdowały się w rękach bułgarskich oraz odbudował pozostałe. W obu przypadkach osadził w zamkach silne garnizony, mające strzec Grecji Właściwej przed zagrożeniem ze strony Samuela..."


Fragment książki: Ł. Migniewicz "KLEIDION 1014" s. 153

"...Z Tesalii Bazyli wyruszył na twierdzę Woden (dziś Edessa w Grecji).[...] Podczas oblężenia zastosowano zwyczajową próbę przekupienia głównodowodzącego obroną miasta, Dragsana. Ten jednak odmówił przyjęcia bizantyjskich tytułów i pieniędzy i tak jak Nikola Bułgar mężnie stawiał opór.
Woden został zdobyty po krótkotrwałym oblężeniu i niespodziewanym szturmie, który zdezorganizował jego obronę. Dragsan został uhonorowany przez cesarza Bazylego tytułami bizantyjskimi oraz ziemią w dukacie Salonik, gdzie arystokrata wziął sobie za żonę córkę jednego z prezbiterów najbogatszej świątyni w Salonikach, kościoła św. Demetriusza..."


Fragment książki: Ł. Migniewicz "KLEIDION 1014" s. 153

"...Po opanowaniu Wodenu w 1002 roku Bazyli wyznaczył protospathariosem Filippopolis Nicefora Ksifiasa, który zastąpił na tym stanowisku starego Theodorokanosa. Następnie cesarz wyruszył na ważną twierdzę Widyń, której zdobycie miało zakończyć akcję podziału państwa Samuela na dwie części. Po trwającym osiem miesięcy oblężeniu zdobył miasto. Podczas końcowych działań wojennych pod Widyniem do imperatora doszły wieści, że 15 sierpnia car bułgarski najechał Adrianopol. Wykorzystując trwające w mieście obchody święta Wniebowzięcia Marii Panny (określanego dawniej jako Zaśnięcie Przenajświętszej Bożej Rodzicielki), zdobył je znienacka i ograbił. Splądrowanie Adrianopola było tylko wybiegiem ze strony cara, mającym na celu odciągnięcie cesarza bizantyjskiego wraz z jego armią od Bułgarii. Zamiar ten jednak się nie powiódł, bowiem Bazyli kontynuował swoją kampanię wewnątrz Samuelowego państwa..."


Fragment książki: Ł. Migniewicz "KLEIDION 1014" s. 154

"...Po zajęciu Widynia celem trwającej nadal ofensywy bizantyjskiej była twierdza Skopie, znajdująca się w centrum zachodniej Bułgarii. W okolicach miasta, nad rzeką Axios (dziś Vardar), cesarz napotkał na drugim brzegu rzeki: „niestrzeżone (dosł. beztroskie) obozowisko Samuela. Brak zachowania podstawowych środków ostrożności wynikał głównie z przeświadczenia cara i jego dowódców o niemożliwości przekroczenia Axios z powodu jej szerokiego nurtu. Jak podaje Skylitzes: „jeden z żołnierzy bizantyjskich znalazł bród i przedostał się nim do cesarza. Samuel znalazł się niespodziewanie w zasadzce, lecz [spostrzegłszy to w porę] umknął; jego namiot jednak wraz z całym obozem został przejęty [przez wojska Bazylego II]". Wieść o klęsce Samuela doszła do obrońcy Skopie, Romana, który bez walki oddał miasto cesarzowi bizantyjskiemu. Po tym sukcesie Bazyli skierował się na kolejną twierdzę, K0 Pernik nad Strumnicą, której obroną dowodził Krakra. Skylitzes uważał go za człowieka niezwykle utalentowanego w sprawach wojennych. Pomimo prawie rocznego oblężenia, miasto nie poddało się. Krakra bowiem był: „odporny na podstępne pochwały oraz obietnice i taktyka przekupywania obrońców przez stronę bizantyjską tu nie zdała egzaminu. Po porażce pod Pernikiem i stracie wielu ludzi, jednak w blasku poprzednich sukcesów na froncie, pod koniec 1004 roku Bazyli II wycofał się przez Filippopolis do Konstantynopola..."


Fragment książki: Ł. Migniewicz "KLEIDION 1014" s. 154

Strona główna Władcy Ważne bitwy Polityka prywatności Antykwariat Księga gości